“Ik snak naar een ‘gewone’ bak koffie” was het enige wat ik dacht eenmaal aangekomen in Duitsland. Het was afgelopen weekend in München. Onze zesde en laatste bestemming na twee weken rondreizen door Europa. De laatste normale bak koffie was alweer een week geleden. Normaal in de zin van een halve liter heet slootwater met cafeïne. Lekker dus. In Praag is de volgende Starbucks nooit ver weg, maar eenmaal richting Kroatië en Italië heeft koffie een andere betekenis: twee slokjes cafeïne voor 2 euro. Espresso heet dat ja.  Heerlijk authentiek, romantisch en cultureel voor de liefhebbers. Krantje erbij, Eros Ramazzotti op de achtergrond.. Dat soort werk. Noem mij een cultuurbarbaar (Italiaanse keuken is prima overigens), maar het gebrek aan  de XL Koffie begon me behoorlijk op te breken. Een grote “Caffé” was niet meer dan een half mililitertje meer. Andere opties waren er niet of je moet houden van warme melk met een beetje Espresso. Dat hoekje Europa doet niet aan koffie. Daar in Italië kwam het er eindelijk uit: “Mijn naam is Sjoerd en ik ben verslaafd aan koffie.”

(De afgelopen twee weken bezocht ik Praag, Wenen, Budapest, Zagreb, Venetië en München. Enkele foto’s van deze reis zet ik binnenkort online)